ใช้ eSIM ที่ปอร์โต

ปอร์โตในมุมของคนที่ต้องใช้เน็ต

ปอร์โตเป็นเมืองที่คนมักมาสามถึงสี่คืน และมักต่อด้วยการล่องแม่น้ำดูโรหรือไปชิมไวน์ที่โรงบ่มฝั่งตรงข้าม เมืองวางตัวอยู่บนหน้าผาสองฝั่งแม่น้ำที่มีระดับต่างกันมาก บางจุดจึงต้องขึ้นลิฟต์หรือเดินสะพานสองชั้นเพื่อข้ามไปอีกฝั่ง โครงข่ายในเมืองใช้งานได้ดีโดยทั่วไป แต่ความต่างระดับทำให้บางมุมริมน้ำอยู่ใต้เงาหน้าผาและรับสัญญาณได้น้อยกว่าบริเวณด้านบน

ตอนถึงเมือง

สนามบินฟรานซิสกู ซา การ์เนย์รู (OPO) เชื่อมเข้าเมืองด้วยเมโทรสายสีม่วงซึ่งวิ่งบนดินเกือบตลอดทางก่อนมุดลงใต้ดินในเขตเมือง ทำให้มีสัญญาณต่อเนื่องดีกว่าเส้นทางสนามบินหลายแห่ง รถไฟทางไกลเข้าที่สถานีกัมปันญาและต่อเข้าสถานีเซาเบนตูที่อยู่ใจกลาง ควรเปิดสาย eSIM ตั้งแต่ในอาคารผู้โดยสารเพราะต้องซื้อตั๋วและตรวจทางเดินเปลี่ยนสายบนจอ เมื่อถึงเมืองแล้วการหาที่พักบนเนินมักต้องพึ่งแผนที่ เพราะทางเดินเท้าและทางรถไม่ได้ไปทางเดียวกันเสมอ

สัญญาณเปลี่ยนตรงไหนบ้าง

ย่านบนหน้าผาอย่างรอบมหาวิหารและถนนสายหลักรับสัญญาณดี ส่วนย่านรีเบย์ราที่อยู่ริมน้ำใต้หน้าผาและมีตึกสูงบังด้านหลัง ความเร็วจะลดลงกว่าด้านบนอย่างรู้สึกได้ บนสะพานสองชั้นชั้นบนที่เปิดโล่งเหนือแม่น้ำเป็นจุดที่สัญญาณดีและเป็นที่ถ่ายรูปยอดนิยม โรงบ่มไวน์ฝั่งตรงข้ามหลายแห่งเป็นห้องใต้ดินหินหนา ซึ่งข้างในแทบไม่มีสัญญาณใช้งาน ส่วนช่วงที่เรือล่องแม่น้ำผ่านใต้สะพานจะมีการขาดช่วงสั้น ๆ

หนึ่งวันที่นี่กินดาต้าเท่าไร

วันในปอร์โตมักหมดไปกับการเดินขึ้นลงระหว่างสองระดับของเมือง ซึ่งทำให้เปิดแผนที่บ่อยและต้องคำนวณเส้นทางใหม่เมื่อเจอบันไดหรือกำแพง บวกกับการจองทัวร์ชิมไวน์ การเช็กรอบเรือล่องแม่น้ำ และการถ่ายรูปสะพานยามเย็น โดยรวมมักอยู่ที่ราวหนึ่งกิกะไบต์ต่อวัน วันที่ออกไปล่องแม่น้ำหรือขึ้นไปยังไร่องุ่นจะใช้ต่างออกไป เพราะมีช่วงที่ไม่มีสัญญาณสลับกับช่วงที่กลับมาเป็นระยะ

ย่านที่คนถามถึงบ่อย

• รีเบย์รา — ย่านริมน้ำใต้หน้าผาที่บ้านสีสันเรียงชิดกัน ความเร็วต่ำกว่าด้านบนและตำแหน่งบนแผนที่มักคลาดเพราะตึกสูงบังทั้งด้านหลัง
• วีลาโนวาเดไกอา — ฝั่งตรงข้ามที่มีโรงบ่มไวน์เรียงตามเนิน ทางเดินริมน้ำและกระเช้าลอยฟ้าใช้งานได้ดี แต่ในห้องใต้ดินของโรงบ่มแทบไม่มีสัญญาณ
• เซดูเฟย์ตาและรัวมิเกลบอมบาร์ดา — ย่านแกลเลอรีและร้านอิสระที่ถนนกว้างกว่าย่านเก่า สัญญาณนิ่งและเป็นที่นิยมของคนที่นั่งทำงานช่วงกลางวัน
• ฟอซดูดูโร — ปากแม่น้ำที่เปิดออกสู่มหาสมุทร ทางเดินเลียบทะเลโล่งจึงรับสัญญาณดี แต่ลมแรงและละอองน้ำทะเลทำให้ควรเก็บเครื่องให้มิดชิด

เที่ยวไปกลับในวันเดียว

• หุบเขาดูโร — รถไฟเลียบแม่น้ำวิ่งในหุบเขาลึกที่มีไหล่เขาสูงสองข้าง สัญญาณจึงขาดเป็นช่วงยาวแล้วกลับมาที่หมู่บ้านริมทาง ถ้าไปโดยเรือควรดาวน์โหลดทุกอย่างก่อนออกเดินทาง
• กีมาไรช์และบรากา — รถไฟวิ่งผ่านพื้นที่ที่มีเมืองเล็กเรียงตลอดทาง สัญญาณจึงค่อนข้างต่อเนื่อง แต่ในปราสาทหินและโบสถ์บนเนินที่ผนังหนา ความเร็วจะลดลงชัดเจน
• อาเวย์รู — เมืองคลองที่พื้นที่ราบและเปิดโล่ง สัญญาณดีเกือบทั่วเมือง ส่วนที่แตกต่างคือเมื่อนั่งเรือออกไปทางปากทะเลสาบน้ำเค็มที่กว้างและไม่มีอาคาร จะอ่อนลงกว่าในตัวเมือง