ใช้เน็ตแค่ไหนถึงพอ

การใช้งานจริงขึ้นอยู่กับสายที่ผู้จัดในพื้นที่เตรียมให้ ส่วนใหญ่จำกัดอยู่แค่ข้อความและรูปวันละไม่มาก เพราะช่วงเดินทางข้ามภูเขามักไม่มีสัญญาณอยู่แล้ว

ตอนถึงสนามบิน

ประตูหลักคือสนามบินนานาชาติคาบูล (KBL) ซึ่งรับเที่ยวบินจากดูไบ อิสลามาบัด และอิสตันบูลเป็นหลัก อีกสามแห่งที่เปิดใช้คือมาซาร์-อี-ชารีฟ (MZR) กันดาฮาร์ (KDH) และเฮรัต (HEA) ทางบกมีด่านตอร์คามและสปินโบลดักไปปากีสถาน ด่านอิสลามกาลาไปอิหร่าน และด่านไฮราตันไปอุซเบกิสถาน ซึ่งการเปิดปิดขึ้นกับสถานการณ์ในแต่ละช่วง

สัญญาณในพื้นที่ต่าง ๆ

โครงข่ายเกาะอยู่กับเมืองใหญ่และถนนวงแหวนที่เชื่อมคาบูล กันดาฮาร์ เฮรัต และมาซาร์-อี-ชารีฟ ส่วนพื้นที่ภูเขาสูงแทบไม่มีอะไรให้เกาะ ทั้งช่องเขาในเทือกเขาฮินดูกูช เส้นทางขึ้นบามิยันและทะเลสาบบันด์-อี-อามีร์ในบางช่วง และโดยเฉพาะฉนวนวาคานทางตะวันออกเฉียงเหนือที่ห่างไกลมาก คณะเดินทางในพื้นที่เหล่านั้นจึงมักพึ่งอุปกรณ์สื่อสารดาวเทียมของตัวเอง

เมืองที่คนไปบ่อย

• คาบูล — เมืองหลวงในแอ่งภูเขา ศูนย์กลางเที่ยวบินและหน่วยงานต่างชาติ
• เฮรัต — เมืองตะวันตกใกล้ชายแดนอิหร่าน มีมัสยิดใหญ่และป้อมเก่า
• มาซาร์-อี-ชารีฟ — เมืองทางเหนือ ทางผ่านไปด่านไฮราตันเข้าอุซเบกิสถาน
• บามิยัน — หุบเขาบนที่สูงกลางประเทศ ถนนเข้าคดเคี้ยวและสัญญาณบาง
• กันดาฮาร์ — เมืองใหญ่ทางใต้บนถนนวงแหวนสายหลัก

แอปที่ควรโหลดก่อนบิน

• WhatsApp ซึ่งเป็นช่องทางที่คนในพื้นที่ใช้ติดต่อกันมากที่สุด
• แผนที่ออฟไลน์อย่าง OsmAnd ที่โหลดเส้นทางไว้ล่วงหน้า
• Google Translate พร้อมชุดภาษาเปอร์เซียและปาชโตแบบออฟไลน์